سبحان جهاندار خداوند بزرگى

   كز هيچ بنا كرده جهانى به سترگى

برپا بنموده‌ست چنين خلقت زيبا  

  بنهاده در او كوه كمر ساحل و دريا

از صنع برافروخته خورشيد فروزان  

            بنهاده نهادش بر ما ز آتش سوزان

در ظلمت شب قرص سپيدى مه رقصان

          بنهاده كنارش دو سه استاره رخشان

در روز تلاش از من و ما رزق از آن يار

        تضمين بنموده‌ست همان يار چنين كار

شبگاه به شكرانه و انديشه و صحبت   

             هنگامه آسايش و آرامش و خلوت

فرموده بهاران بشود وقت شكفتن   

   صد پند بفرموده در آن بهر شنفتن

آيد ز پسش فصل حرارت دم و گرما   

   در شورشود شاب شود كودك دنيا

در فصل خزان پيركند چهر درختان   

          عريان و به صد رنگ كند ظاهر آنان

زان پس به سپيدى بزند زلف جهان را   

          سرما بزند خوان كند كون و مكان را

زين چرخش و الوان بدهد درس به انسان    

 كاندر پس اين پرده بود منظره پنهان

تا آيد و در فكر فرو افتد و گاهى        

       برگيرد از اين بركه يكى نكته چو ماهى

پس چشم گشاييم و ببينيم كلامش       

        صد نكته بر آريم ز هر لحظه به نامش

بادا كه توانيم و بگيريم از او درس     

           خود برفكنيم از دلمان واهمه و ترس

در سايه لطفش بگريزيم ز ظلمت        

     در حلقه او جاى بگيريم به الفت